Wspaniały deser Iwonki
Składniki:
- banany
- mandarynki
- jogurt owocowy
- cukiereczki kolorowe do posypania
|
|
|
Pełna lista stron z frazą: deserowy
Poniżej są wszystkie przepisy, które mają coś wspólnego ze słowem "deserowy"Bewsztyk tatarski
Składniki:
- 45 dkg wołowiny bez kości (polędwicy)
- 3 dkg oleju
- 5 dkg musztardy
- 5 dkg korniszonów lub ogórka konserwowego
- sól
- pieprz
- 18 dkg cebuli
- papryka
- 5 dkg grzybków z octu
- 5 żółtek
Deser pomarańczowy
Składniki:
- 1 kg sorbetu pomarańczowego (można kupić gotowy)
- 1,5 szklanki wina musującego bardzo mocno schłodzonego
- 10 łyżek wódki czystej
- 20 łyżek campari bitter
Savoir vivre: Owoce
Ci, którzy nie są dostatecznie obeznani z dobrymi manierami, mogą mieć kłopoty z eleganckim zjedzeniem kiwi czy mandarynki. Obgryzanie jabłka aż do ogryzka, uchodzi w rodzinnym gronie, ale razi podczas eleganckiej kolacji.
Tolerancyjni autorzy nowoczesnej etykiety radzą mniej wtajemniczonym: “ćwiczcie w domu obieranie bananów, bo są sytuacje, kiedy na naukę jest za późno”.
Trzeba jednak przyznać, że konwenanse nie są już dzisiaj tak surowe jak w przeszłości. Wypada jeść nawet gruszki ze skórką. Tę łaskawą zgodę zawdzięczamy modzie na dietę błonnikową. Wbrew pozorom, reguły savoir-vivre`u mają często praktyczne uzasadnienie.
Ananasy
Rzadko zdarza się przy stole sytuacja, kiedy trzeba sobie radzić z całym, nie pociętym na kawałki ananasem. Jeśli ten schowany w twardej skorupie owoc podany jest w całości, razem z pióropuszem liści, prawdopodobnie służy do dekoracji. Obieranie ananasa wymaga wprawy, dużej deski i solidnego noża. Pani domu powinna zdjąć skorupę w kuchni. Owoc należy postawić pionowo i odciąć liście. Następnie obciosać dookoła łupinę i czubkiem noża usunąć wszystkie “oczka”. Obrany kroi się w plastry lub w kostkę, ale wcześniej ostrym nożykiem usuwa twardy, niejadalny rdzeń.
Banany
Dosyć zdradliwy owoc, który rodzi pokusę, by jeść go w stylu małp, czyli trzymając w ręce. Jednak przy stole należałoby zrobić to inaczej. Odcina się najpierw z owocu czubek, a potem używając noża, zdejmuje wąskie paski skórki. Łupinę odkłada na talerzyk (pani domu powinna pomyśleć o koszyczku na skórki zdejmowane z podanych owoców). Miąższ kroi się w ukośne plasterki i zjada deserowym widelczykiem lub palcami. Dobrym dodatkiem jest sok cytrynowy, gorący sos czekoladowy lub likier pomarańczowy.
Świeże figi
Podaje się je schłodzone w lodówce. Ułożony na talerzyku owoc (szypułka do dołu) kroimy na 4 części, następnie skórkę rozchyla się jak kwiat i odrywa każdą z ćwiartek owocu. Teraz nożykiem wystarczy oddzielić pyszny, słodki miąższ. Jest tak lepki, że trzeba go nadziewać na widelczyk i wkładać do ust.. Nowoczesna etykieta dopuszcza także jedzenie fig palcami.
Grejpfrut
Podaje się przekrojony na pół, w miseczce lub pucharku, niewiele większym od owocu. Jedzenie grejpfruta ułatwiają specjalne sztućce: wydłużona łyżeczka i lekko wygięty, ząbkowany nóż.
Nożykiem oddziela się bez trudu miąższ od skórki, następnie kroi wzdłuż białych włókien. Tak przygotowany owoc bez trudu zjada się łyżeczką. Można podać już oddzielone od skórek i pocięte wzdłuż białych włókien połówki owocu. Lepszym rozwiązaniem jest grejpfrut podzielony na cząstki i polany np. wiśniówką.
Gruszki
Najwykwintniejszy sposób obierania gruszki, to zdejmowanie skórki za pomocą łyżeczki. Owoc postawiony na talerzyku podtrzymuje się za ogonek. Wydaje się jednak, że wystarczy opanować sztukę zdjęcia skórki nożykiem, co wcale nie jest łatwe przy tak soczystym i miękkim owocu. Obraną gruszkę dzieli się na ćwiartki i zjada palcami, choć niektórzy wolą używać widelczyka i noża. Coraz częściej zjada się jednak gruszki (o delikatnej skórce) bez obierania, podzielone jedynie na ósemki.
Jabłka
Nic nie jest tak proste, jakby się wydawało. Poradniki dobrych manier udzielają poważnych rad i napomknień w kwestii jedzenia tego owocu. Zatem: w lewej dłoni trzymaj owoc, a prawą obierz go ze skórki, ale tak, żeby powstała strużyna o szerokości pół cala (ok.1.25 cm). Mistrzowie zdejmują skórkę tak, że powstaje długa spiralka, którą układają na środku talerzyka i kładą na niej owoc podzielony na ósemki. Można jednak najpierw jabłko podzielić na ćwiartki, wyjąć gniazda nasienne, a potem obrać ze skórki i jeść palcami. Tylko w familiarnym gronie wypada zanurzać zęby w owocu trzymanym w dłoni. Dlaczego? Przy jedzeniu jabłka nadchodzi taki moment, kiedy ogryzek wygląda bardzo nieapetycznie, a wgryzanie się w miąższ jest trochę żarłoczne. Niektórzy potrafią to robić z wdziękiem.
Kiwi
Ten pokryty nieapetyczną, skórką owoc jest tak modny, że wymyślono specjalne kieliszki (srebrne, platerowane), w które wkłada się kiwi jak jajko. Następnie ścina się nożykiem jego czubek i wyjmuje miąższ łyżeczką. Z równym powodzeniem można kiwi obierać ze skórki i kroić w plasterki lub w kostkę. Do tak podanego owocu świetnym dodatkiem jest alkohol: mały kieliszek ajerkoniaku, morelówki lub innego likieru z owoców. Plasterki kiwi zjada się deserowym widelczykiem. Można także przekroić owoc na pół i trzymając w ręce, wydrążać miąższ łyżeczką. Kiwi podaje się zawsze lekko schłodzone.
Pomarańcze
To prawdopodobnie najbardziej uciążliwy owoc, jaki je się przy stole i dlatego, dbające o gości panie domu, podają pomarańcze w postaci sałatki. Sztuka polega na zdjęciu skórki z ułożonego na talerzyku owocu, wyłącznie za pomocą noża i widelca.
Następnie zestrugujemy białe włókna i podzielimy owoc na cząstki. Zdejmowanie skórki ułatwia odcięcie “piętki” z obydwu stron pomarańczy. Mandarynki, na szczęście, obiera się palcami.
źródło: kobiety.wp.pl
Savoir vivre: Ryby
Ryby należą do potraw “trudnych” do zjedzenia i mało kto potrafi robić to elegancko. W Polsce zakorzenił się w dodatu zwyczaj podawania dwu widelców do dań z ryb. Nikt nie wie, czym to wytłumaczyć.
Ryby podawane zarówno na zimno jak i na gorąco nie tolerują zwykłego noża. Specjalne sztućce do ryb zostały wymyślone prawdopodobnie po to, by ostrym brzegiem noża, używanego do mięsa i drobiu, nie przekrajać ości.
Tak czy inaczej, od XIX wieku używa się do ryb specjalnych sztućców: widelców z nieco krótszymi zazwyczaj ząbkami i noża-łopatki, tępego, ze skośnie uciętym brzegiem, który nie kroi, ale ułatwia oddzielenie mięsa od ości.
Są jednak pewne wyjątki.
Węgorze pod każdą postacią, śledzie marynowane, solone lub oczyszczone z ości jemy posługując się zwykłym nożem i widelcem. Także do wędzonego i marynowanego łososia podaje się albo noże i widelce przystawkowe (mniejsze od pary do dań głównych) albo zwykłe sztuce. Do smażonego, pieczonego - komplet sztućców do ryb. Inne ryby wędzone jemy również sztućcami przystawkowymi lub zwykłymi.
Ryby z puszki np. sardynki, tuńczyka, łososia - można jeść używając wyłącznie widelca i pomagając sobie kromką chleba.
Ryby powinny być dobrze oczyszczone i w zasadzie na przyjęciach nie podaje się karpia z ościami, tylko dobrze wykrojone filety. Jeśli jednak porcja ryby ma ości, trzeba sobie radzić trzymając widelec (do ryb) w lewej ręce - wbity w np. karpia, żeby nie przesuwał się na talerzu, a nóż (do ryb) w prawej. Nożem odsuwamy filety od kręgosłupa. Ryby są tak miękkie, że nie ma powodu ich kroić.
Ości z ryby odsuwa się na brzeg talerza, ale w zasadzie powinien być podany mały deserowy talerzyk, specjalnie na ości. Jeśli mimo ostrożności, wskazanej przy jedzeniu ryb, ość dostanie się do ust, dyskretnie wyjmujemy ją widelcem i kładziemy na brzegu talerza. W razie kłopotów, przesłaniamy usta serwetką.
Najwięcej zręczności wymaga jedzenie ryby podanej w całości. Jak sobie radzić?
Talerz ustawiamy tak, by grzbiet był dobrze widoczny. Nożem do ryb odcinamy płetwy boczne (jeśli są) i nacinamy skórę na grzbiecie. Podważamy skórę nożem i oddzielamy od mięsa (od grzbietu do dołu). Przytrzymujemy widelcem kręgosłup i nożem zdejmujemy filet. Zjadamy, potem odwracamy rybę i powtarzamy wszystkie czynności.
Smakosze często jadający pstrągi, gotowane lub pieczone w całości, potrafią tak szybko oddzielić skórę i ości, że ryba nie zdąży jeszcze wystygnąć. Cała sztuka sprowadza się do ostrożnego operowania nożem i widelcem. Przede wszystkim nie wolno uszkodzić szkieletu i kręgosłupa, wówczas wyjmiemy go z ryby w całości i bez kłopotu.
Skóra na pieczonej rybie jest tak smaczna, że często się ją zjada. Kręgosłup należy odłożyć na specjalnie podany talerzyk.
Co robić, gdy nie ma w domu kompletu sztućców do ryb? W żadnym wypadku nie podaje się dwu widelców. Dopuszczalne jest i praktykowane podanie zwykłych sztućców, zwłaszcza do ryb filetowanych (bez ości). Podczas posiłków w rodzinnym gronie można sobie radzić tylko widelcem i kromką chleba.
źródło: kobiety.wp.pl
Savoir vivre: Nakrycie
Prawdopodobnie sztuka nakrywania stołu nigdy nie osiągnie już takiego stopnia wyrafinowania i przepychu, jak w dziewiętnastym stuleciu. Kiedy przegląda się katalogi firm produkujących wówczas srebra i platery stołowe - i w Paryżu i w Warszawie - budzi zdumienie różnorodność sztućców, chochelek, półmisków, waz, dzbanuszków, naczyń na przyprawy.
Wiele przedmiotów miało tak szczególne i wymyślne zastosowanie, że dzisiaj jesteśmy w kłopocie, próbując się domyślić do czego służyły. Nożyczki do odcinania winogron, łyżki do nabierania lodów i inne do nakładania kremów, chochle do zupy, kompotu i ponczu, małe, dziurkowane do posypywania truskawek cukrem pudrem, łopatki do pruszu herbacianego, łopatki lub szczypce do przekładania szparagów, tortów, drobnych ciast z kremem i bez kremu, a w końcu co najmniej dwanaście rodzajów widelców: do przystawek, dań głównych, ryb, ciast, owoców, ostryg, homara, raków, ślimaków, krojenia drobiu, przekładania sardynek i nabierania pikli.
Ta lista nie jest jeszcze kompletna, bo były (i są, oczywiście, ale już nie tak obowiązkowe) widelczyki do cytryn, widelce i widelczyki półmiskowe i tak dalej, i tak dalej. Racjonalny wiek dwudziesty zminimalizował zawartość kredensów, a współczesne poradniki savoir-vivre’u wręcz mówią: nawet podczas uroczystych posiłków po obu stronach talerza nie powinno się znajdować równocześnie więcej niż po trzy sztućce. Uważa się, że trzeba niewiele, by stół wydał się gościnny, a przeładowanie zastawą może sprawiać wrażenie chaosu. To “niewiele” rządzi się jednak pewnymi regułami praktycznymi, które powodują, że nawet skromnie nakryty stół może emanować elegancją i dobrym smakiem.
Obrus
Wszystkie załamania wygładź i wyprasuj. Tylko w restauracjach kładzie się obrusy z widocznymi załamaniami, co ma świadczyć o ich świeżości. Gdy goście siadają do stołu, obrus powinien sięgać wysokości krzeseł. Bufetowy zwisa 10 cm nad podłogą - zbyt krótki psuje kompozycję bufetu i robi wrażenie źle dobranego. Bardzo ciemny obrus można przykryć drugim obrusem - krótszym, jasnym, z bardzo delikatnej tkaniny. Tak nakrywa się stół do kameralnej kolacji, podwieczorku, śniadania. Na bardzo pięknym stole można położyć tylko duże serwetki, na których zmieści się talerz podstawowy, sztućce i kieliszki. Biały obrus, białe serwetki podkreślają uroczysty charakter przyjęcia.
Sztućce
Europejski sposób układania sztućców nakazuje umieszczenie widelców po lewej stronie, a noży i łyżeczek po prawej, w kolejności w jakiej będą używane - od zewnątrz do środka, w stronę talerza.
Przy menu: zupa, ryba, polędwica po angielsku, kawa i tort, kładź, zaczynając od talerza - po prawej stronie nóż do mięsa, następnie nóż do ryby i za nim łyżkę. Po lewej stronie najbliżej talerza połóż widelec do mięsa, a następnie widelec do ryby. Nad talerzem umieść łyżeczkę do kawy z rączką skierowaną w prawą stronę, bo sięga się po nią prawą ręką i widelczyk do tortu z rączką skierowaną w lewą stronę.
# O elegancji stołu decyduje idealny ład i symetria. Wszystkie sztućce powinny mieć końce rękojeści oddalone 1 cm od krawędzi stołu.
# Jeśli stół jest wąski, zrezygnuj z podawania od razu deserowych widelczyków, łyżeczek do kawy i herbaty, nożyków do owoców. Te akcesoria mogą się pojawić na stole razem z deserem.
# Ostrza noży są skierowane w stronę talerza, zęby widelca do góry (we Francji do dołu), a wypukła część łyżki do spodu.
Talerze
W zasadzie nie ustawia się talerza na talerzu, wyjątkiem od tej reguły jest talerz do zupy, który stawia się na płaskim talerzu do dań głównych i tzw. talerze podstawowe, o średnicy 28-29 cm (producenci porcelany mają je w ofercie, praktyczne są także talerze metalowe). Na talerzu podstawowym nie jada się potraw i zdejmuje go przy deserze. Można na nim położyć małą serwetkę, nawet z ozdobnego papieru, która tłumi hałasy.
Talerze dzieli od brzegu stołu odległość 1 centymetra. Małe - 2 centymetry. Nierówno ustawiona porcelana psuje harmonię stołu.
Jeżeli podajesz talerzyki na pieczywo, umieść je po lewej stronie talerza podstawowego. Zdejmij po zupie, a na ich miejsce postaw miseczkę lub talerzyk do sałat i gotowanych warzyw. Ale te naczynia mogą stać i po prawej stronie, jeśli podajesz jeden lub dwa kieliszki do wina i wody (gdy więcej, a miejsce na kieliszki jest zarezerwowane nad nożami, zabraknie ci miejsca na talerzyki do sałatek).
Talerzyki deserowe zjawiają się na stole, gdy nadchodzi czas na deser.
Serwetki
Tylko przy codziennych posiłkach i na przyjęciu bufetowym mogą być papierowe. Przy bardziej oficjalnych okazjach podaje się płócienne, zharmonizowane z kolorem obrusa. Kładzie się je na talerzu, płasko złożone (wymyślne formy przestrzenne to restauracyjny obyczaj) i dla ozdoby przewiązane wstążeczką, wetknięte w specjalne kółko, udekorowane kwiatkiem itp.
Serwetki rozweselają stół.
Kieliszki
Ustawia się w odległości o. 1 cm powyżej noża. Można w kolejności podawania alkoholi (a więc np. pierwszy do wódki, drugi do białego, a trzeci czerwonego wina), ale także według wielkości, co daje efekt pewnego uporządkowania.
Filiżanki
Stoją zawsze po prawej stronie talerzyka deserowego.
źródło: kobiety.wp.pl - Joanna Młynarczyk
pomoc na Gadu-Gadu
RSS 